Powód musi wskazać przyczynę dyskryminacji.

Dyskryminowaniem w rozumieniu  przepisu art. 18 ^3a Kodeksu pracy jest nierówne traktowanie w zatrudnieniu z określonych przyczyn, nie wystarczy wskazanie na „podłoże dyskryminacyjne”. 

Tak orzekł Sąd Najwyższy. Wyrok zapadł 3 września 2010 r. (I PK 72/2010)

Zgodnie z art. 18 ^3a Kodeksu pracy pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Przepis wymienia też formy ewentualnej dyskryminacji. 

Pracownik, który zarzuca szefowi naruszenie zasady równości, musi wskazać konkretnie z jakiego powodu czuje się dyskryminowany. Nie wystarczy ogólne stwierdzenie, że dyskryminacja ma miejsce - orzekł SN. 

Więcej: Rzeczpospolita 2011/4 str. D6.