Przegląd prasy

Z dniem 27 października 2011 r. weszły w życie zmiany w kodeksie spółek handlowych wprowadzające  liczne uproszczenia w razie przekształceń spółek akcyjnych. Zmiany dotyczą przede wszystkim wkładów niepieniężnych, którymi są papiery wartościowe, takie jak akcje czy obligacje. Nie będzie już trzeba poddawać badaniu biegłego rewidenta. Warunkiem jest tylko, by ich wartość została ustalona według ceny, po której były sprzedawane i kupowane przez sześć miesięcy przed wniesieniem wkładu. Lepiej będą również chronione interesy wierzycieli. Każdy bowiem, kto zgłosi Roszczenie w ciągu sześciu miesięcy od ogłoszenia o połączeniu i uprawdopodobni, że jego zaspokojenie jest przez fuzję albo przejęcie zagrożone, może teraz żądać zabezpieczenia przez sąd. Wniosek w takiej sprawie trzeba składać według właściwości spółki zawiązywanej wskutek połączenia lub przejmującej. 

Nowe regulacje będą pomocne także tym, którzy śledzą na co dzień w internecie wydarzenia w korporacjach. Będą mogli zaraz po publikacji w sieci przejrzeć plan połączenia i ocenić inne wymagane w takich sytuacjach informacje. Spółki zostały bowiem zwolnione z obowiązku udostępniania dokumentów w ich lokalu, jeżeli przedstawią je na swojej stronie WWW. W ustawie zmieniającej kodeks spółek handlowych zapisano również wyraźnie, że spółka biorąca udział w połączeniu nie będzie musiała sporządzać sprawozdania uzasadniającego taką decyzję. Będzie tak w sytuacji, gdy wszyscy wspólnicy każdej z łączących się korporacji wyrażą na to zgodę. Pomimo udogodnień, jakie przy połączeniach niesie nowa ustawa, procedury rozpoczęte przed 27 października 2011 r. będą odbywały się według przepisów dotychczasowych. Zasada ta ma uchronić zainteresowane strony przed niepotrzebnymi wątpliwościami i roszczeniami związanymi ze zmianą obowiązków informacyjnych spółek przy przekształceniach.

26 października 2011 r. skład siedmiu sędziów Izby Karnej Sądu Najwyższego, na wniosek rzecznik praw obywatelskich, podjął uchwałę dotyczącą nakładania kar porządkowych przez sądy w ramach tzw. policji sesyjnej. Stwierdzono w niej, że sądy mogą nakładać kary porządkowe tylko wobec osób obecnych podczas i w miejscu prowadzenia rozprawy lub innego posiedzenia sądu. Kar tych nie stosuje się więc do naruszeń dokonanych poza miejscem czynności sądowych, w tym na piśmie.

Podjęcie uchwały było reakcją na pojawiające się w tej kwestii rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Wprowadzone do Kodeksu cywilnego przepisy, które wejdą w życie 23 października 2011 roku dają możliwość swobodniejszego niż dotychczas rozporządzania majątkiem spadkowym przez testatora dzięki nowej w polskim prawie formule tzw. zapisu windykacyjnego. Dzięki tej instytucji spadkodawca będzie mógł zapisywać konkretne składniki swojego majątku konkretnym osobom- na przykład: synowi samochód, córce mieszkanie. Na mocy takiego zapisu konkretna z osób będących spadkobiercami otrzymywałaby dany składnik majątku już w momencie śmierci autora testamentu bez konieczności podejmowania dodatkowych działań. Zapis windykacyjny będzie można ustanowić jedynie w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego. Wcześniejsze przepisy Kodeksu cywilnego pozwalały jedynie zapisać majątek spadkobiercom w całości lub części na zasadzie procentowej. Oznacza to, że obdarowani spadkiem musieli w pierwszej kolejności wnieść do sądu sprawę o nabycie spadku i samodzielnie dogadywać się, co kto odziedziczy.

więcej: Gazeta Prawna

W obowiązującym kodeksie karnym nie ma przepisu, który wprost zakazywałby likwidacji znaków zajęcia komorniczego pod rygorem odpowiedzialności karnej. Aktualne przepisy penalizują czyny zmierzające do pokrzywdzenia wierzyciela, a polegające m.in. na zbywaniu, usuwaniu, ukrywaniu, darowaniu, niszczeniu, rzeczywistym lub pozornym obciążaniu albo uszkadzaniu składników swojego majątku (art. 300 k.k.). Nie ma natomiast przepisów, które wprost przewidują kary za czyny ułatwiające wyzbywanie się majątku dłużnika np. poprzez usunięcie znaków zajęcia komorniczego.

Podpisana przez prezydenta nowelizacja art. 300 par. 2 k.k. dotycząca karalności czynów polegających na usuwaniu znaków zajęcia komorniczego znacznie przyspieszy, uprości oraz wpłynie na skuteczność egzekucji komorniczej. Nowa kodyfikacja ograniczy działania nieuczciwych dłużników zmierzające do wyzbywania się majątku, z którego ma nastąpić zaspokojenie wierzycieli. Znaki zajęcia są istotnym elementem manifestującym fakt prowadzenia przez komornika egzekucji z ruchomości. Ich usunięcie powinno być traktowane jako zachowanie równie szkodliwe społecznie jak ukrywanie lub zbywanie przez dłużników składników swojego majątku, zajętych lub zagrożonych zajęciem, za które obowiązujący art. 300 par. 2 k.k. przewiduje karę pozbawienia wolności do lat 5. Po przyjęciu nowelizacji takie zachowania będą na równi penalizowane, gdyż na równi ułatwiają usunięcie zajętej rzeczy spod egzekucji.

Egzekucja z ruchomości jest jednym ze sposobów odzyskania wierzytelności. Poprzedza ją zajęcie ruchomości przez komornika oraz z reguły pozostawienie jej we władaniu osoby, u której dokonano zajęcia. Zajęcie ma ten skutek, że rozporządzenie ruchomością dokonane po zajęciu nie ma wpływu na dalszy bieg postępowania egzekucyjnego, które może być prowadzone również przeciwko jej nabywcy. Jednakże taki porządek postępowania nie narusza ochrony nabywcy w dobrej wierze (art. 848 in fine k.p.c.). Dotychczas, wobec braku przepisów wprowadzających kary za usuwanie znaków zajęcia komorniczego, dłużnicy niszczyli takie znaki bez dolegliwych dla siebie konsekwencji. W efekcie osoby trzecie mogły nie wiedzieć, że sprzedawana im ruchomość jest przedmiotem zajętym przez komornika. Potem powoływały się, że nabyły przedmiot w dobrej wierze, co uniemożliwiało dalszą egzekucję, pomimo że dana rzecz już została zajęta przez komornika i oznaczona w sposób przewidziany w art. 854 k.p.c.

Ministerstwo Sprawiedliwości planuje zakupić 500 multimedialnych urządzeń (infokiosków) do końca 2013 r., które umożliwią petentom w sposób prosty i przejrzysty m.in. sprawdzanie na jakim etapie jest sprawa-po wpisaniu sygnatury, przeglądanie elektronicznych ksiąg wieczystych oraz w jakiej części budynku sądu znajduje się sala, w której ma się odbyć rozprawa. Resort chce, aby najwięcej informatów trafiło do sądów rejonowych, gdyż to właśnie one są najczęściej odwiedzane przez interesantów. Dodatkowym udogodnieniem będzie możliwość składania elektronicznego wniosku oraz jednocześnie uiszczania opłat za wydanie odpisu z centralnej informacji Krajowego Rejestru Sądowego za pośrednictwem infokiosków.

10 października 2011 r., Rada Unii Europejskiej przyjęła nową dyrektywę wzmacniającą prawa konsumentów

Nowa dyrektywa porządkuje przede wszystkim kwestie dotyczące handlu na odległość (a także akwizycji). Internet i sprzedaż bezpośrednia w ostatnich latach to ważne kanały dystrybucji towarów. Wobec braku jednolitych regulacji każdy z krajów unijnych wprowadził własne – tworzą one prawdziwą mozaikę przepisów, w których konsument może się łatwo pogubić. A ponieważ Internet nie zna granic, konsument kupujący towar w innym kraju nie wie, jakim regulacjom podlega.
Nowe przepisy obejmą niemal wszystkie formy zakupów - dokonywanych zarówno w sklepie, jak i przez telefon, Internet, sprzedaż katalogową a także w postaci umów zawieranych „na progu” mieszkania.

Dyrektywa zakłada np., że konsumenci we wszystkich krajach będą mieć 14 dni na rezygnację z zakupu towaru i usługi (od dnia otrzymania towaru lub zawarcia umowy) bez podania przyczyn. W przypadku towarów zakupionych przez Internet lub w ramach sprzedaży wysyłkowej o dużej objętości, takich jak np. sprzęt AGD czy meble, przedsiębiorcy będą musieli wyraźnie przedstawić, przynajmniej szacunkowo, maksymalny koszt zwrotu towaru jeszcze przed zakupem, tak aby konsument mógł dokonać świadomego wyboru przed podjęciem decyzji, gdzie zakupić towar.
Przedsiębiorcy nie będą już mogli obciążać konsumentów za zapłatę kartą kredytową (lub innymi środkami płatności) kwotą większą niż ta, którą faktycznie ponieśli za oferowanie takiej możliwości zapłaty. To tylko niektóre z postanowień dyrektywy, które w ciągu dwóch lat muszą się znaleźć w przepisach krajowych państw członkowskich.

Zwrot kosztów wyżywienia, w formie diety w wysokości 23 zł za dobę podróży służbowej korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast nadwyżka podlega opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 27.09.2011 r., sygn. IPPB4/415-656/11-2/JK.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów:

1) przejazdów;
2) noclegów;
3) dojazdów środkami komunikacji miejscowej;
4) innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Z kolei na pokrycie kosztów wyżywienia w czasie podróży pracownikowi przysługuje dieta obliczona w wysokości i na zasadach określonych w § 4.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, dieta jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży i wynosi 23 zł za dobę podróży. Przy czym, dieta nie przysługuje, jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne codzienne wyżywienie (§ 4 ust. 3 pkt 2).

Zatem, należności wypłacone pracownikom odbywającym podróż służbową w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, obejmujące m.in. diety oraz zwrot kosztów za przejazdy, noclegi, dojazdy, a także inne udokumentowane wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego do wysokości określonej ww. rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Biorąc pod uwagę powyższe organ podatkowy uznał, że zwrot właściwie udokumentowanych wydatków poniesionych przez pracownika w podróży służbowej na wyżywienie, stanowi przychód ze stosunku pracy, który korzysta do wysokości przysługującej diety ze zwolnienia na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ww. ustawy. Ewentualna nadwyżka podlega opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy.