Przegląd prasy

Jak wynika z kodeksu postępowania cywilnego przełożenie sprawy sądowej jest możliwe. Art. 214 KPC stanowi, iż rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość w doręczeniu wezwania albo jeżeli nieobecność strony jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Odroczenie rozprawy przez sąd nie jest obligatoryjne, oznacza to, że sąd podejmuje decyzję po „zbadaniu”, czy powód niestawiennictwa przedstawiony przez stronę jest wiarygodny i istotny na tyle, by sprawę odroczyć. Aby zawiadomić sąd o nadzwyczajnych okolicznościach strona powinna sporządzić pismo. W treści powinna powołać się na sygnaturę sprawy, podać jej pierwotny termin, przedmiot sprawy oraz powód nieobecności. Do pisma można dołączyć dokument potwierdzający wiarygodność złożonego oświadczenia (np. delegacja służbowa itp.) Istotne jest, by w celach dowodowych (ad probationem) zachować kopię pisma do sądu. Pismo należy wysłać listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Umowy na odległość to umowy zawierane bez jednoczesnej obecności obu stron, za pomocą środków porozumiewania się na odległość, czyli za pośrednictwem m.in. Internetu, faksu albo telefonu. Taki sposób zawarcia umowy powoduje, że trudno jest sprawdzić produkt czy też ocenić uczciwość sprzedawcy. Dlatego zgodnie z prawem unijnym konsument kupujący na odległość w jednym z krajów Unii Europejskiej ma minimum 7 dni roboczych na odstąpienie od umowy bez podania przyczyny i zapłaty odstępnego, natomiast w Polsce termin ten wynosi 10 dni. W przypadku sprzedaży towarów termin ten liczy się od dnia dostarczenia produktu, natomiast w przypadku sprzedaży usług od daty zawarcia umowy. Przedsiębiorca nie może zastrzec w umowie, że odstąpienie będzie możliwe tylko za zapłatą określonej sumy pieniężnej. Aby skutecznie odstąpić od umowy zawartej na odległość, wystarczy wysłanie do przedsiębiorcy oświadczenia przed upływem zastrzeżonego terminu. Takie oświadczenie najlepiej wysłać listem poleconym, ponadto należy zachować potwierdzenie nadania listu i potwierdzenie odbioru przesyłki przez przedsiębiorcę. W razie skorzystania przez konsumenta z prawa odstąpienia Umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Nie wszystko jednak, co zostanie kupione przez konsumenta za pośrednictwem Internetu czy też innych środków porozumiewania się na odległość, można zwrócić, powołując się na prawo do odstąpienia od umowy zawieranej w ten sposób. Prawo przewiduje szereg wyjątków od tej zasady.

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między dwoma osobami tzw. wspólność majątkowa. Obejmuje ona wszystkie przedmioty, które zostały przez nie kupione lub w inny sposób nabyte po ślubie. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, jak również dochody z majątku wspólnego i osobistego każdego z nich. Oddzielne pozostają natomiast te rzeczy, które należały do osób zawierających związek małżeński przed ślubem. Kodeks rodzinny i opiekuńczy wymienia ponadto szczegółowo sytuacje, w których określony składnik majątku należy tylko do jednego z małżonków. W szczególności dotyczy to przedmiotów uzyskanych w drodze dziedziczenia czy też uzyskanych z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia.

Zarząd majątkiem wspólnym należy do każdego z małżonków, jednak zgodnie z obowiązującymi przepisami wierzyciel nie może dochodzić z niego roszczeń, gdy drugie z nich nie wiedziało o zobowiązaniu bądź nie wyraziło zgody na zaciągnięcie zobowiązania. Swoje żądanie wierzyciel może dochodzić spłaty jedynie z jej majątku osobistego.

Kodeks postępowania cywilnego nakłada na świadków liczne obowiązki. Przede wszystkim osoba, która zostanie wezwana przed sąd w charakterze świadka musi uczynić zadość takiemu wezwaniu nawet wtedy, gdy przysługuje jej prawo do odmowy składania zeznań. Oprócz tego świadek ma obowiązek złożenia zeznań, przyrzeczenia oraz mówienia prawdy. Od wyżej wskazanych obowiązków są oczywiście pewne wyjątki. Osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń, wojskowi i urzędnicy nie zwolnieni od zachowania tajemnicy służbowej, jeżeli ich zeznanie miałoby być połączone z jej naruszeniem, przedstawiciele ustawowi stron oraz osoby, które mogą być przesłuchane w charakterze strony jako organy osoby prawnej lub innej organizacji mającej zdolność sądową, a także współuczestnicy jednolici nie mogą być świadkami, natomiast osoby najbliższe jednej ze stron postępowania mogą odmówić składania zeznań. Ponadto świadek ma prawo odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli odpowiedź mogłaby narazić jego lub osobę mu najbliższą na hańbę, odpowiedzialność karną, dotkliwą i bezpośrednią szkodę majątkową lub naruszenie istotnej tajemnicy zawodowej. Jeżeli chodzi o obowiązek składania przyrzeczenia, to zwolnione są od niego osoby, które nie ukończyły 17 roku życia oraz te które były uprzednio skazane za składanie fałszywych zeznań.

Zyski z najmu lokalu podatnik może opodatkować według swego wyboru: zgodnie ze skalą podatkową lub ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Wybór opodatkowania ryczałtem jest jednak obwarowany kilkoma warunkami. Przede wszystkim podatnicy chcący skorzystać z tej formy opodatkowania muszą złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w terminie do 20 stycznia roku podatkowego. Ponadto ryczałt od przychodów ewidencjonowanych uzyskiwanych z tytułu najmu lokalu, mogą płacić tylko osoby fizyczne, gdy umowy najmu nie są przez nie zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dn. 29 czerwca 2010 r. IKZP 8/10, dokonał interpretacji przepisów prawa drogowego i kodeksu wykroczeń. W sprawie, w której zapadło orzeczenie, straż miejska zwróciła się do sądu z wnioskiem o ukaranie właściciela źle zaparkowanego auta. Dzięki danym z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców straż miejska ustaliła kto jest właścicielem pojazdu i wystąpiła do właściciela z pismem, by potwierdził, że to on sam źle zaparkował auto lub wskazał dane osoby, która nim kierowała. Przesyłkę dwukrotnie awizowano. Straż wystąpiła do sądu o ukaranie właściciela auta, zarzucając mu nieujawnienie danych kierowcy. Na gruncie rozpoznawania sprawy przez sąd drugiej instancji, pojawiły się wątpliwości, z którymi sąd ten zwrócił się do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy przesądził, że zaniechanie opisane w art. 78 ust. 4 kodeksu drogowego, polegające na niewskazaniu tożsamości osoby, której powierzono pojazd, wymaga wykazania, iż dana osoba miała taką wiedzę i odmawia jej przekazania uprawnionemu organowi. Niewskazanie przez właściciela lub posiadacza pojazdu na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w okolicznościach, o których mowa w art. 78 ust. 4 prawa drogowego, może stanowić wykroczenie z art. 97 kodeksu wykroczeń. Jednak w sytuacji, gdy z natury „innego przepisu” zawartego w aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lub porządku ruchu na drogach publicznych wynika, że wymagane jest umyślne zachowanie, to wykroczenie z art. 97 kodeksu wykroczeń może zostać popełnione tylko umyślnie.

Po ostatniej nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 18 marca 2010 r., która obowiązuje od 20 maja 2010 r. (Dz.U. z 2010 r. Nr 75, poz. 473), przepisy dotyczące osób, które zdecydują się zrezygnować z etatu i przejść na samozatrudnienie (art. 30c), czyli rozpocząć prowadzenie własnej działalności gospodarczej, stały się mniej restrykcyjne.

Przed nowelizacją art. 9a ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zakazywał opodatkowania działalności gospodarczej 19-proc. podatkiem liniowym osobom, które nie tylko wykonywały lub wykonują w roku podatkowym usługi na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy, ale także wykonywały te czynności w roku poprzedzającym rok podatkowy. Obecnie, po uchyleniu pkt 1 w art. 9a ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mówi się jedynie o usługach świadczonych na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy w roku podatkowym. Jeżeli więc przejście na samozatrudnienie nastąpi w trakcie roku podatkowego, to według skali podatkowej trzeba będzie opodatkować tylko dochody uzyskane do końca roku podatkowego, w którym nastąpiło przejście na samoztrudnienie.