Prawo handlowe

Firma, to oznaczenie, które identyfikuje danego przedsiębiorcę, czyli nazwa, pod jaką działa przedsiębiorca. Regulacja dotycząca oznaczeń przedsiębiorców obecnie znajduje się w kodeksie handlowym, bowiem do czasu uregulowania prokury i firmy pozostają w mocy przepisy kodeksu handlowego w tym zakresie (art. 632 ksh).

W modelu prawnym fuzji podstawowym dokumentem przyszłego połączenia staje się tzw. plan połączenia spółek oraz załączniki do tego planu. Plan ten stanowi efekt pozakodeksowych czynności przygotowawczych. Powstaje pytanie jaki jest charakter prawny planu połączenia, a więc czy plan połączenia, w rozumieniu art. 498 KSH, może być traktowany jako Umowa (zobowiązanie wzajemne) łączących się spółek. Przyjąć należy, że plan połączenia spółek nie ma charakteru umownego (nie jest umową).

Po podjęciu uchwały przez walne zgromadzenia należy przystąpić do ostatniej fazy fuzji: zgłoszenia połączenia i jego ogłoszenia. Należy zauważyć, że powzięcie uchwały o połączeniu nie jest połączeniem w rozumieniu przepisu 493 § 2 KSH, lecz jedynie podstawą do podjęcia przez łączące się spółki innych koniecznych czynności, które w efekcie mają doprowadzić do zaistnienia tzw. dnia połączenia.

W Kodeksie spółek handlowych główny akcent w procedurze połączeniowej położony jest na plan połączenia, regulujący najważniejsze elementy fuzji. Uzgodniony plan połączenia jest sygnałem, że spółki są gotowe sfinalizować połączenie. W tym celu zarządy informują wspólników o zasadach łączenia, a następnie wzywają akcjonariuszy do głosowania nad uchwałami połączeniowymi.

Zgodnie z art. 161 § 2 ksh spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji jest reprezentowana przez zarząd albo pełnomocnika powołanego jednomyślną uchwałą wspólników. Umowy zawarte w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji przez wspólników nie będących członkami zarządu ani pełnomocnikami spółki nie wiążą zatem spółki.

Wspólnik spółki może żądać danych dotyczących tej spółki wyłącznie na podstawie kodeksu spółek handlowych, a nie ustawy o informacji publicznej - stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Za zobowiązania spółki jawnej odpowiada przede wszystkim sama spółka, która posiada własny majątek i może być pozwana pod własną firmą. Przepis art. 31 Kodeksu spółek handlowych przewiduje jednak subsydiarną odpowiedzialność wspólnika za zobowiązania spółki jawnej. Odpowiedzialność ta jest odpowiedzialnością bardzo rygorystyczną. Wspólnicy spółki ponoszą pełne ryzyko bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce przez wierzyciela spółki.

Prawo zabezpiecza wierzycieli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, którzy nie mogą zabezpieczyć się z majątku spółki. Z mocy art. 299 Kodeksu spółek handlowych, jeżeli Egzekucja przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością okazała się bezskuteczna, członkowie zarządu odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania. Przepis ten jest podstawą odpowiedzialności subsydiarnej członków zarządu spółki wobec wierzycieli.