Ochrona konsumentów

Wraz z ustawą z dnia 5 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. nr 126, poz. 1071) wprowadzono szereg nowych czynów nieuczciwej konkurencji, które mają chronić zarówno konsumenta, jak i producenta przed nieuczciwymi przedsiębiorstwami.

Podstawą obowiązku przedsiębiorców do wprowadzania na rynek produktów bezpiecznych jest ustawa z dnia 22 stycznia 2000 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Produktem jest dostarczona przez przedsiębiorcę rzecz ruchoma przeznaczona do użytku konsumentów, lub nadająca się do takiego użytku. Rzecz taka może być zarówno nowa, ale też używana, naprawiana lub regenerowana. Rzecz taka może być dostarczana zarówno odpłatnie jak i nieodpłatnie. Rzeczą mogącą być produktem niebezpiecznym jest także energia elektryczna i zwierzęta.

W praktyce często zdarzają się przypadki nabywania towarów lub usług, które są finansowane przez zaciągniecie kredytu. Taka sytuacja powoduje powiązanie umowy sprzedaży z umową kredytową. Zagadnienie to jest przedmiotem regulacji art. 13 ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 20 lipca 2001 r..

Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, zwany dalej "kredytodawcą", udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu w jakiejkolwiek postaci. Umową o kredyt konsumencki będzie zatem każda Umowa kredytowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem – czyli osoba fizyczną, w celu bezpośrednio nie związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Umową o kredyt konsumencki będzie zatem zaciągany przez konsumenta kredyt bankowy, kredyt zaciągnięty w Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo – Kredytowej, pożyczkę zaciągnięta w firmie zajmującej się udzielaniem pożyczek itp.

Umowami zawieranymi na odległość są umowy zawierane z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, w szczególności formularza zamówienia niezaadresowanego lub zaadresowanego, listu seryjnego, reklamy prasowej z wydrukowanym formularzem zamówienia, katalogu, telefonu, radia, telewizji, automatycznego urządzenia wywołującego, wizjofonu, wideotekstu, poczty elektronicznej, telefaksu, jeżeli kontrahentem konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób zorganizował swoją działalność.

konsument, który stwierdzi, że sprzedany mu towar nie ma odpowiedniej jakości, nie posiada właściwości, jakie mieć powinien lub o jakich zapewniała reklama, czyli jest niezgodny z umową, może żądać od sprzedawcy nieodpłatnej naprawy lub wymiany na nowy. Jest to pierwszy etap realizacji uprawnień konsumenta. Wybór sposobu usunięcia niezgodności z umową należy do konsumenta. Konsument nie może domagać się naprawy lub wymiany, gdy napraw lub wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów.

Według ustawy o sprzedaży konsumenckiej udzielenie kupującemu gwarancji następuje bez odrębnej opłaty, przez oświadczenie gwaranta zamieszczone w dokumencie gwarancyjnym lub reklamie. Aby uznać je za zobowiązanie gwarancyjne, oświadczenie powinno określać co najmniej obowiązki gwaranta, gdy właściwości sprzedanego towaru nie odpowiadają cechom wskazanym w tym oświadczeniu.

Lokalem przedsiębiorstwa jest miejsce przeznaczone do obsługiwania publiczności i oznaczone zgodnie z przepisami o działalności gospodarczej. Wszelkie umowy zawarte poza tym miejscem są umowami zawartymi poza lokalem przedsiębiorstwa. Poza lokalem przedsiębiorstwa zawarta jest również Umowa zawarta w wyniku zorganizowanego poza lokalem przedsiębiorstwa zbierania ofert konsumentów w czasie odwiedzin przedsiębiorcy lub osoby działającej w jego imieniu w miejscu pracy konsumenta, w jego mieszkaniu albo w innym miejscu jego prywatnego pobytu.