Aktualności

Ustawą z dnia 24.08.2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r., Nr 176, Poz.1241 i 1242) wprowadzono m. in. zmianę art. 116 ustawy. W niniejszej opinii chciałbym zwrócić uwagę na kwestie konstytucyjności tego przepisu.  

Zwrot kosztów wyżywienia, w formie diety w wysokości 23 zł za dobę podróży służbowej korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast nadwyżka podlega opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 27.09.2011 r., sygn. IPPB4/415-656/11-2/JK.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów:

1) przejazdów;
2) noclegów;
3) dojazdów środkami komunikacji miejscowej;
4) innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Z kolei na pokrycie kosztów wyżywienia w czasie podróży pracownikowi przysługuje dieta obliczona w wysokości i na zasadach określonych w § 4.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, dieta jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży i wynosi 23 zł za dobę podróży. Przy czym, dieta nie przysługuje, jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne codzienne wyżywienie (§ 4 ust. 3 pkt 2).

Zatem, należności wypłacone pracownikom odbywającym podróż służbową w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, obejmujące m.in. diety oraz zwrot kosztów za przejazdy, noclegi, dojazdy, a także inne udokumentowane wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego do wysokości określonej ww. rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Biorąc pod uwagę powyższe organ podatkowy uznał, że zwrot właściwie udokumentowanych wydatków poniesionych przez pracownika w podróży służbowej na wyżywienie, stanowi przychód ze stosunku pracy, który korzysta do wysokości przysługującej diety ze zwolnienia na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ww. ustawy. Ewentualna nadwyżka podlega opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy.

Ulga meldunkowa ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, nawet wówczas, gdy warunek zameldowania spełnia tylko jeden z małżonków. Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 7 października 2011 r., sygn. DD2/033/66/KOI/2011/DD-433 potwierdził, że zwolnienie od podatku przychodów z odpłatnego zbycia ma zastosowanie również do małżonka, który tego warunku nie spełnia.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 i 4 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w latach 2007-2008, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Jednak, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy, wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia:

a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku,
b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie,
d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie

- jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia.

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 22 ustawy o PIT, ulga meldunkowa ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Przepis ten budził wątpliwości. Organy podatkowe upierały się przy interpretacji, że jeśli tylko jedno z małżonków było zameldowane w danym lokum na stałe przez co najmniej 12 miesięcy, fiskusowi trzeba oddać 19 proc. od połowy dochodu uzyskanego z tej transakcji. Sądy Administracyjne były natomiast zdania, że ulga dotyczy obojga małżonków, nawet wówczas, gdy 12-miesięcznym okresem zameldowania na pobyt stały legitymuje się tylko jedno z nich.

Wątpliwości te postanowił rozwiać Minister Finansów. W interpretacji ogólnej wyjaśnił, że ww. przepis art. 22 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować w ten sposób, że ulga ta ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, nawet wówczas, gdy warunek zameldowania spełnia tylko jeden z małżonków. Zwolnienie od podatku przychodów z odpłatnego zbycia ma zatem zastosowanie również do małżonka, który tego warunku nie spełnia. Tak więc, dla skorzystania z ulgi meldunkowej przez oboje małżonków wystarczające jest złożenie oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia, przez małżonka spełniającego te warunki.