Aktualności

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pojęcie samowoli budowlanej, nie zostało zdefiniowane, przepisy powołanej ustawy typizują przypadki samowoli budowlanej.

Za samowolę budowlaną należy uznać zarówno samo przystąpienie do robót budowlanych bez posiadania wymaganego pozwolenia na budowę, jak i wprowadzanie istotnych zmian do projektu bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, która uwzględniałaby te zmiany. Należy także pamiętać, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, lub została przerwana na okres dłuższy niż 2 lata. W takim przypadku rozpoczęcie lub wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę lub pozwoleniu na wznowienie robót. Do samowoli budowlanej dochodzi również w przypadku przebudowy lub rozbudowy wybudowanego wcześniej budynku bez pozwolenia. Analogicznie kwalifikowana jest budowa obiektów, na które pozwolenie na budowę nie jest wymagane, aczkolwiek niezbędne jest ich zgłoszenie.

Dnia 2 maja 2012 r. wejdzie w życie ustawa nowelizująca kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 224, poz. 1342)co pozwoli komornikom na surowsze karanie osób, które utrudniają prowadzenie egzekucji poprzez takie czyny, jak odmowa składania wyjaśnień czy celowe wprowadzanie w błąd, komornik będzie mógł nałożyć grzywnę w wysokości do 2 tys. zł. Na dzień dzisiejszy jej wysokość nie może przekroczyć 500 zł. Komornik może domagać się od dłużnika, aby udzielił wyjaśnień na temat majątku, z którego może być prowadzona Egzekucja. Ma on prawo domagać się informacji o dłużniku i jego majątku od takich instytucji, jak: urząd skarbowy, ZUS, bank, przedsiębiorstwa maklerskie, spółdzielnie mieszkaniowe i zarządy wspólnot mieszkaniowych. Gdy wezwana instytucja do udzielenia informacji nie zrobi tego lub poda dane nieprawdziwe, komornik wymierzy grzywnę odpowiedzialnemu za to pracownikowi lub jego kierownikowi.  Wprowadzanie do prawa omawianych zmian było konieczne, gdyż zagrożenie grzywną w wysokości 500 zł przestało już skutecznie dyscyplinować dłużników. Większość z nich bowiem woli zapłacić tę często niewielką dla nich kwotę, niż podać komornikowi swój aktualny adres lub wyjawić posiadany majątek.

Ze względu na to, że w ostatnim czasie w mediach pojawiło się szereg publikacji na temat przepisów odnoszących się do prekluzji dowodowej w sprawach gospodarczych celowym wydaje się prześledzenie ostatnich przykładów orzeczeń Sądu Najwyższego pod kątem tego, w jakim zakresie prekluzja nadal obowiązuje, bo poznając jedynie szczątkowe „newsy" bardzo szybko można dojść do przekonania, że w sumie postępowanie w sprawach gospodarczych straciło swoją surowość i rygoryzm, a stąd już krótka droga do zaniechania szczególnej staranności i ostrożności.

Sąd Najwyższy w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt I KZP 14/11 podjął rozstrzygnięcie, że „w razie złożenia rzeczy na postawie art. 231 § 1 k.p.k. do depozytu sądowego, koszty przechowania i utrzymania rzeczy w należytym stanie, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537 ze zm.) ponosi ta jednostka sektora finansów publicznych (prokuratura albo sąd), która wydała orzeczenie w tym przedmiocie (do czasu uiszczenia ich przez uprawnionego do odbioru rzeczy – art. 8 ust. 2 tej ustawy).” Postanowienie to zapadło po tym, jak prokurator odmówił poniesienia kosztów przechowywania na parkingu samochodu zatrzymanego podczas przeszukania prowadzonego w sprawie o paserstwo.