Aktualności

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między dwoma osobami tzw. wspólność majątkowa. Obejmuje ona wszystkie przedmioty, które zostały przez nie kupione lub w inny sposób nabyte po ślubie. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, jak również dochody z majątku wspólnego i osobistego każdego z nich. Oddzielne pozostają natomiast te rzeczy, które należały do osób zawierających związek małżeński przed ślubem. Kodeks rodzinny i opiekuńczy wymienia ponadto szczegółowo sytuacje, w których określony składnik majątku należy tylko do jednego z małżonków. W szczególności dotyczy to przedmiotów uzyskanych w drodze dziedziczenia czy też uzyskanych z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia.

Zarząd majątkiem wspólnym należy do każdego z małżonków, jednak zgodnie z obowiązującymi przepisami wierzyciel nie może dochodzić z niego roszczeń, gdy drugie z nich nie wiedziało o zobowiązaniu bądź nie wyraziło zgody na zaciągnięcie zobowiązania. Swoje żądanie wierzyciel może dochodzić spłaty jedynie z jej majątku osobistego.

Kodeks postępowania cywilnego nakłada na świadków liczne obowiązki. Przede wszystkim osoba, która zostanie wezwana przed sąd w charakterze świadka musi uczynić zadość takiemu wezwaniu nawet wtedy, gdy przysługuje jej prawo do odmowy składania zeznań. Oprócz tego świadek ma obowiązek złożenia zeznań, przyrzeczenia oraz mówienia prawdy. Od wyżej wskazanych obowiązków są oczywiście pewne wyjątki. Osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń, wojskowi i urzędnicy nie zwolnieni od zachowania tajemnicy służbowej, jeżeli ich zeznanie miałoby być połączone z jej naruszeniem, przedstawiciele ustawowi stron oraz osoby, które mogą być przesłuchane w charakterze strony jako organy osoby prawnej lub innej organizacji mającej zdolność sądową, a także współuczestnicy jednolici nie mogą być świadkami, natomiast osoby najbliższe jednej ze stron postępowania mogą odmówić składania zeznań. Ponadto świadek ma prawo odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania, jeżeli odpowiedź mogłaby narazić jego lub osobę mu najbliższą na hańbę, odpowiedzialność karną, dotkliwą i bezpośrednią szkodę majątkową lub naruszenie istotnej tajemnicy zawodowej. Jeżeli chodzi o obowiązek składania przyrzeczenia, to zwolnione są od niego osoby, które nie ukończyły 17 roku życia oraz te które były uprzednio skazane za składanie fałszywych zeznań.

Zyski z najmu lokalu podatnik może opodatkować według swego wyboru: zgodnie ze skalą podatkową lub ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Wybór opodatkowania ryczałtem jest jednak obwarowany kilkoma warunkami. Przede wszystkim podatnicy chcący skorzystać z tej formy opodatkowania muszą złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w terminie do 20 stycznia roku podatkowego. Ponadto ryczałt od przychodów ewidencjonowanych uzyskiwanych z tytułu najmu lokalu, mogą płacić tylko osoby fizyczne, gdy umowy najmu nie są przez nie zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dn. 29 czerwca 2010 r. IKZP 8/10, dokonał interpretacji przepisów prawa drogowego i kodeksu wykroczeń. W sprawie, w której zapadło orzeczenie, straż miejska zwróciła się do sądu z wnioskiem o ukaranie właściciela źle zaparkowanego auta. Dzięki danym z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców straż miejska ustaliła kto jest właścicielem pojazdu i wystąpiła do właściciela z pismem, by potwierdził, że to on sam źle zaparkował auto lub wskazał dane osoby, która nim kierowała. Przesyłkę dwukrotnie awizowano. Straż wystąpiła do sądu o ukaranie właściciela auta, zarzucając mu nieujawnienie danych kierowcy. Na gruncie rozpoznawania sprawy przez sąd drugiej instancji, pojawiły się wątpliwości, z którymi sąd ten zwrócił się do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy przesądził, że zaniechanie opisane w art. 78 ust. 4 kodeksu drogowego, polegające na niewskazaniu tożsamości osoby, której powierzono pojazd, wymaga wykazania, iż dana osoba miała taką wiedzę i odmawia jej przekazania uprawnionemu organowi. Niewskazanie przez właściciela lub posiadacza pojazdu na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w okolicznościach, o których mowa w art. 78 ust. 4 prawa drogowego, może stanowić wykroczenie z art. 97 kodeksu wykroczeń. Jednak w sytuacji, gdy z natury „innego przepisu” zawartego w aktach prawnych dotyczących bezpieczeństwa lub porządku ruchu na drogach publicznych wynika, że wymagane jest umyślne zachowanie, to wykroczenie z art. 97 kodeksu wykroczeń może zostać popełnione tylko umyślnie.